Varla Yok Arası Şiiri - Mehmet Şerif Polat

Amansız bir buğu kaplıyor gökyüzünü. Hava soğuk, insanlık havadan daha soğuk. Kuşlar uçuşuyor semada, kanatlarını gererek, birbirlerine kenetlenerek. Sis bulutlarının ortasında sanki sonsuzluğa doğru süzülerek yol alıyorlar, sonra kursakları dolu halde tam bir tevekkülle yuvalarına dönüyorlar. Yuvanın ne olduğunu biliyorlar, idrak ediyorlar. Oysa insana bak; evi var ama yuva değil, rızkı var ama bereket menbağı değil. Kanaatsiz, tevekkülsüz, şükürsüz bir hayat içinde bocalayıp duruyor.

O amansız gri buğunun altında tabiata bir gelinlik gibi serilen kar kütleleri var. İnsanlığın üstüne yağmış, ağırlığı belimizi bükmüş, zulüm yangınlarının altında tane tane içimize doğru eriyor. İçimizde gözyaşı olup dışarı taşıyor. Ve işte insanlık, varla yok arasında bir hengamede bocalayıp duruyor.

Aralık 2024/Muş