Var Olmak Neye Yarar Şiiri - Emrecan Aras

Bu yangın söndü, külleri bile yok,
Karanlık içimde kurmuş bir oyuk.
Ne yıldız tutar gecemin elinden,
Ne gün doğar, ne vuslat, ne şafak.

Ey aşk yalanı, sus artık yeter,
Sözlerin içimde yankısız keder.
Ben ki hayatın kıyısında durmuş,
Anlamdan soyunmuş bir eski eser.

Göğe sordum: “Nedir bu bitmeyen yük?”
Sessizlik konuştu, cevapsız, buruk.
Aşk, bir yanılsama, düş yahut sis,
Yokluksa içimde yegâne doruk.

Zaman, bir cellat; her anı infaz,
Ruhumda saklı bin yıllık bir enkaz.
Geçmiş, bir zehir; gelecekse hayal,
Şimdi ise dilsiz, kör, sağır biraz.

Ne aşk bir limandı, ne dost liman,
Hepsi gitti; geriye kaldı figan.
Kendimle hesapla baş başa kaldım,
Vicdan bir hançer, pişmanlıksa zindan.

Ey insan, kendine yabancı gölge,
Arar da bulamaz özünü belki.
Ben artık ne isim, ne cisim, ne ben,
Bir hiçim, gömülmüşüm ıssız bir kente.

İnanç mı? Bir yalanın süslü yansıması,
Ümit? Sadece ölümün ertelenmiş tasası.
Varlığım boşluğa savrulan bir çığlıktır,
Ve ben o çığlıkta yankısız bir kahrolası.

Yaşamak, yokluğu tanımak demek,
Ölmek ise yalnız biraz daha gerçek.
Ne başı var bunun, ne de bir nihayet,
Kapanmayan bir yara, büyür acı çekerek.

Ölüm mü kurtuluş? Bilmem, belki de...
Ama yaşamak: Bir ceza kendime.
Kainat sağırsa feryadıma bile.
Var olmak neye yarar, anlam yitik.