Vakıa Şiiri - Fatma Hüser

Toprağa bir tohum bıraktım,
ellerimle…
Sonra bekledim.
Oysa beklemek de bana ait değildi.
Ne çatlayan kabuk,
ne yeşeren filiz,
ne de baş veren umut…
Ektiğimi ben sandım,
büyüttüğünü unuttum.
Dileseydi,
bir rüzgârla savrulurdu emeklerim,
bir sabahla kül olurdu bütün hesaplarım.
Meğer nimet,
elime değil;
iradesine bakarmış.
Şimdi biliyorum:
Sebebe tutunan ben,
sonucu yazan O.
Ve insan,
şükretmeyi öğrenmedikçe
hasadı hep kendinden bilir...