Uzaktan Sevmek Şiiri - Erdin Şallıel

Şimdi sen,
“Uzaktan sevmek, ateşsiz bir yangınmış,” diyeceksin.
“Özlem sardı mı seni?
Yalnızlığı kucaklamakmış meğer sevda,” diye fısıldayacaksın.

Gözlerime bakmak isteyince
Boşlukta kalan bakışların dolacak yaşla.
Sesimi duymak istediğinde
Sessizliğin feryadıyla çınlayacak kulakların.

Ve uzaktan sevmenin ateşiyle
Küllere döndüğünde kalbin,
Masallardaki Anka misali
Acılarla yeniden doğmak isteyeceksin.

Hayatın tokadı patlayacak yüzünde,
Ve anlayacaksın:
Hayat bir masal değilmiş,
Gerçekler hep acıyla yazılırmış.

Yandıkça pişeceksin.
Piştikçe geçer sandığın acılar,
Her defasında başka bir bahaneyle
Yeniden kavuracak seni.

Zamanla öğreneceksin:
Ateşe göğüs germeyi de,
Susarak haykırmayı da...

Bir sabah,
Hasret saracak dört bir yanını.
Güneş doğarken hüzün çökecek içine.
Ve haber alamadığında,
Kalbin, yalnızlığın ayazında
Bir köşeye sinip donup kalacak.

“Ayrılığın en acısı bu olmasın,” diyeceksin.
Boynunu büküp satırlara sığınacaksın.
Kolların uzanamayacak,
Ellerin şiirlere sarılacak...

“Yalnızlığı kucakla,” demiştin ya bir zaman,
Şimdi kuruyan dudaklarınla
“Uzaktan sevme beni,” diyeceksin.
“Hasretini sarıp sarmalayacak özlem,
Sensizliğin içinde
‘Seninle sensizim,’ diyerek
Gözlerden uzak köşelere kaçacaksın.”

Ve bir gün,
Gözlerin şişene dek ağlayacaksın o köşede.
İnsanlar şiirlerini okurken,
Benim yaptığım gibi gülümseyerek
Gözlerinin içine bakacaklar.

Sonra…
Bir ateş olacaksın!
Ve o ateşinle
Seni senden kaçıracaksın.
O en güzel an...
Yalnızlığı sahiplendiğin an olacak.

Sevdana sahip çıkıp,
“Uzaktan sevmek, ateş olmadan da yanmaktır,” diyeceksin.
Masallara konu olmuş Anka gibi
Küllerinden yeniden doğacaksın.

Zaman bir hatıra gibi esip geçerken,
Sen “Yaşamaya şimdi başladım,” diyeceksin.

Ve ayakta, dimdik duracaksın.
Şiirlerle gönülden gönüle köprü kurup
“Her aşk farklı yaşanır,” diyeceksin.
“Aşk anlatılmaz, yaşanır,” diyerek
Aşkın tanımına noktayı sen koyacaksın:

“İşte aşk!”
diyeceksin...