Gecenin karanlığından sabahın şafağı,
Sabahın şafagından, güneş yükseliyor.
Ağaçların uzun gölgeleri kısalıyor.
Şafakla güneşe doğru uzanıyor canlılar,
Gölgeler kısaldıkça ağaçlar arasında.
Gölgeler sık ormanlara kaçtı.
Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi
Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten
Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği
İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne
Devamını Oku
Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi
Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten
Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği
İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne




Günese uzanan eller olmazsa... çogalmazsa orman gibi, gölgeleri birbirine karisarak;... karanliklar nasil ulasacak safaga....sevgili dostum... tebrikler....
kainat..dereninde sesi ormanda çıkıyordu demek..yalnız tek başına susmak zorunda..anlaması zor şiiri, biraz daha ip ucu verilebilirdi..kutlarım..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta