Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
kararsa da gunler, geceler beyaz bazen,
uyusada bedenler düşler taze bazen,
yasamaya inatsa sadece sebeb-i nefes, gözkapaklarına mandal asma artık,
ve yasamsa dilek eger
sebep aramayı da bırak artık
ipi elimizde hayal balonunun
rüyanın rengini patlatır da kabus
aydınlıkta kaybolur
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta