Sare Sarı Antoloji.com

Tek bir nefes almayla başladı son nefesi vermeye gitmek. Bazı insanlar var ki her sabah gözlerini açtıklarında ne gördüğü rüyanın tadında ne yeni bir günün heycanında.. Anlar silikleşmiş anılar birikememiş hale gelmiş. Farketmeden hayatı sadece soluk alıp vermeye sıkıştırmış tüm yaşam koşuşturması.. Günü biran önce bitirme telaşında hallenir fikirler, eylemler... Gece gündüze gündüz geceye karışmış... ne olduğunu anlamaz. Ne gece gündüze hoşçakal!! ne gündüz geceye merhaba!! der... Güzeli farketmez hale gelir her gün birbirine değen gözler, alışkanlık esir eder sergüzeşt ruhları... Hiç tadına varamadan damağında kalıverir Hayat insanın... Hep seslenir anlatır hayat içinde tuttuğu nice hayatları...Ama öyle sağır etmiştir ki ruhlar bedenleri nasıl yaşadığının farkına bile varamadan alışır silikleşmeye. Alışır kendi içinden, kendi fikirlerinden habersiz başkalrının doğrularında doğruyu yaşadığını sandığı hayata... Öyle cesur görünür ki BEN BUYUM!! benim fikirlerim derken ama biri karşısına çıkıp bambaşka bir pencere araladığında bırak o pencereden bakmayı hayal etmeye bile cesaret edemez... Hayat ki tüm pencerelere bakıp kendi bahçende gezinebilmek, kendini bulduğun yerde sen olduğunu hissedebilmektir. Başkasının gözünde ne olduğun değil, kendinde ne bulduğundur önemli olan... Hayat hayatı duyunca güzel, hayat hayattan bir şeyler biriktirebilince güzel... Ertelemeye gelmez hayat gitmek mi istedin git... Kavuşmak mı istedin koş... sen nerde sensen orda ol.. Yaşa seve seve , hissete hissete... Sıkıştırma hayatı zamana. Vaktin bir türlü geçmediği anlara rağmen yıllarla bir hayat geçiyor unutma......... ELİF GÜNGÖR

Kayboluşlar neden bu kadar sessiz? Çok sustuk çok yorulduk dile dolandı kelimeler saklandı çıkamadı ben hallerin ardından... Zamanda dolan hayatlar konuşurken senelerde sende eksilen sende çoğalan varlıkların hali sebeb unutmaya... Bir ardı sıra giderim suskunlukların dilinde söyleyemem özlemlerin nedensiz kayboluşunu... Zamana denk büyürken anılar, susmuşken yok olmuşken senden ondan...Hatrına yüreğine doluverir bir anda hiç gitmemişken... ses yok, suret yok zorlarsın yine yok...yıllarımda dolan hayat anılarımda yok... Nankör eder insanı hayat hayata, seni hayata hayatı sana verirken alıştırır yokluklara yok oluşlara... Ararsın, zorlarsın tek bir sureti gelir sanırsın geldiğine sevinirken gidişine şaşırırsın... Yıllar hayatta bu kadar saklamışsa bir kere susarsın dolan kelimelere....... ELİF GÜNGÖR
..