Yalnızlığımı sedir diye serip istanbulun dar ve ıslak sokaklarına, uzandım ve çocuksu düşlerimi salıverdim geçmiş anılarıma. Yağmurun damlalarında yıkadım yüreğime bulaşan tüm pislikleri, sabun niyetine acılarımı kullandım. İnsanların acınası bakışlarını uzak tutabilmek için gözlerimden, kipriklerimi demir parmaklık yapıp kitledim hüzünlü yanlarımı yansıtan gözlerimi. Bazen utandım nü tablolardan oluşan düşlerim için.Bazen kendimi attım bir hayat kadınının kollarına sırf senin tenini temizleyebilmek için tenimden. Şimdiyse üşüyorum kimsesizliğimin soğuk ayazında ve bir yırtık battaniye misali sarıyorum kendimi gecenin sisli havasına ama hep açıkta kalıyor sana koşmayı özleyen ayaklarım......
..
