Yalnızlık.. bazen ölümcül ..bazen zorunlu...Kendimizi daha iyi tanımaya başladığımız halimiz.. en iyi dost diye bildiklerimizi de...Günden güne alışırız yalnızlığımıza.. günden güne en rahat.. vazgeçilmez bir halimiz olmaya başlar..Ve bir gün kaybolacak diye korkmaya başlıyoruz biran...ve kendimizi, diğer insanlardan bizi ayıran yüksek ve taştan bir duvar ile çevrili bir dünyayı kurmaya başlıyoruz.. bu korku ile..Duvar ise.. yıkılmayanlardan...Ve eğer birisi bu duvarı yıkmaya kalkışır ise...iteriz onu bütün vargücümüzle...Bu dünya bizim ya!!......Bir yabancının burada ne işi varki!!!....Daha sonra.. bütün bunları düşünürken..herşeyin yanlış olduğunu anlamaya başlıyoruz.. çektiğimiz acıların sebebinin de kendimiz olduğunu...ve kurtulmak için kurduklarımız bizim için bir hapis olmuş olduğunu Ama vazgeçemiyoruz artık... ve bir gün ittiğimiz o insanın geri dönecek diye hayal kuruyoruz...ve o duvarı yıkacağını..Ancak çok nadiren gerçekleşir böyle hayaller..Ama.. belki.. belkide herşey bizim elimizde..ve yardımsız çıkabilmesini anlamak en önemlisi..ve yaşamaya devam edebilmek..ve bu ölümcül yalnızlığı yenmek.....yalnızlık...
..
^YaGMuR GöZLüM^12-26-2009, 20:04
Şimdi sen yanımda olmalıydın. Olmazsa olmazımsın yaa.. Gün sönük kalıyor yoksun ya yanımdaaa…
kuşlar hüzün şarkıları söylüyor, hazan yaprakları gibi sessizliğe bürünüyor Yüreğim…Yoksun yoksun işteeee..
Yüreğimdesin, ordasın… bunu inkar etmek senin sevgini inkar et ...
Toplam 1 mesaj bulundu