Ahmet Bedri Edip Antoloji.com

Ben zamanla akarım.
Bir kum gibi akarım, bir su gibi ve ben zamanla birlikte, zaman gibi bir boşluğa akarım.
Zamanın eli, abanoz renkli bir oymacının eli gibi küçük keskisiyle dolaşır üstümde, küçük bir oğlan çocuğu yapar, bir genç delikanlı yapar, olgun bir adam yapar; her seferinde biraz daha azalarak şekilden şekile girerim ve her şekil değiştirdiğimde ayaklarımın dibinde hatıra denen, bana hem çok yakın hem çok uzak, hem çok bildik hem çok yabancı, esrarlı ve kımıldak bir toz yığını birikir.
Ve hatıralar çoğaldıkça ben eksilirim.
Durmadan, durulmadan, hiç oyalanmadan, oyalanamadan, geçmiş ve gelecek denen iki cam kürenin 'an' denen ince boğumundan geçerim.
Bir kum saati gibi ben kendi geçmişime akarım.
Bazen bir aşkla, bazen bir ihanetle, bazen vuslatı olmayan bir ayrılışla, sızısı daha da artan anlarla geçmişe akarken geleceğe daha çok bağlanır, hızla çoğalıp beni tutsak almaya uğraşan geçmişin hükmediciliğinden sıyrılmaya çabalarım.
..

Devamını Oku
  • Aşk Yanılgısı

    Serpil Başak

    20.07.2019 - 01:44

    Şiir harika başlamış, sonu da fena değil. ama orta kısmında bir tuhaflık var. Sanki zoraki sıkıştırılmış bir idalizm. Keşke başladığı gibi devam etseydi...

Toplam 1 mesaj bulundu

TÜM YAZILANLAR