Uydurdum umudu Şiiri - Nilsu Güleş

Başka başka insanlarda beni yakalayan surat.
O gülüşü bir saksıya ekivermek isterdim.
Hiç o evden taşınmamak.
Ömrüme tanık olsun o yamuk gülüşün.

Hayatın tozunu üstünden üfürüvermek.
Salça salça lekelerini yalayıvermek ömrünün.
Sana yeni günahlar sürmek isterdim.
Hiç değilse utanmayasın.

Sana yeni bir defter alsam,
İçine, temize çeksen geçmişini,
Sana gurur dolu bir yaşam armağan etmek isterdim.

Al parlak bir yürek,
Daldan kopmuş kiraz gibi parlasın dudaklarında,
Her çarpışı şölen, her nefesi huzur.
Her adımında kıkırdayıver isterdim.

En sevdiğin ceketin gibi omuzlarında taşı,
Ne de güzel sarar.
Yepyeni bir inanç indirsem askıdan.
Kendine dair.

Ufak bir buket, bir de bahar sunsam tanrının elleriyle,
Göğsüne sonsuz ferahlardan bir esintidir nefesim,
Adamak istemiştim.

Yeni bir yürek, yeni bir nefes, yeni bir hayat,
Senden geriye ne kalır o zaman?
Ben seni,
Bunlarsızdın.
Sevmiştim.
Ben seni,
Bunlarsızdım,
Sevmiştim.

Gözümü yumdum, uzak bir sen umdum.
Ne anlamı var?
Ancak bu boşlukta sanrı dolu ömrüm kadar.
Ne önemi var?
O boşluğa fısıldarken bu sözlerimi, yalnızdım bu dağlar kadar.
Ötesi mi var?
Ne yeni bir sen ne tanrı bir ben var.
Elimde kalan, sadece zaman.