Uyanış Şiiri - Ahmet Hakan Vergi 2

Her gün aynı teraneler,
Yüreğimde bir sancı
Beynimi yoklayan
Gözlerimi âmâ eden bir aşk.
Bir kış gecesi;
Yağmurun terk ettirdiği
Kimsesiz sokaklarda
Kaybettiğim günlerimi özlüyorum.
Bir türlü uslanmayı beceremiyorum
Acaba neden uslanmıyorum?
Yine cevapsız sorular bırakıyorum
Yağmurun terk ettiği sokaklara…

Ah! Suskunluğum diyorum,
Bitse de şu dermanı olmayan illet.
Dalgası eksik bir deniz gibi,
Ya da bir sokak gibi terkedilmiş.
Soğuk bir ayazın ortasında,
Çiselenen yağmurda
Sen de terk ettiğin dünlerini ararsan,
Belki o zaman beni anlarsın.
Şu fani dünyada senden bî-haber
Nasıl yaşadığımı, Nâ-çar oluşumu…

İnzivaya mı çekilsem ne?
Artık bitmeyen bu gecelerde,
Her türlü yasak olan aşkından sonra,
Faydası yok artık hiçbir şeyin,
Aşkının bile.
Yağmur olsam diyorum,
Sessizce yere dökülüp.
Sonra tekrar eski hâlime dönüp;
Ahmet Hâşim misali,
Çıkıp sokaklarda dolaşsam.
Kendimle barışık olabilmenin
Hayali ile…

Bitse de bu bitmeyen geçeler,
Çıksam inzivadan,
Sonra yeryüzü ’nün üryanlığına,
Hakikati cezbeden gözlerle baksam.
Kırışmış alnımla, ruhumun aynasına
Bakabilsem.
Terk etmek geliyor içimden bu şehri,
Sonra; dur! Diyorum kendime,
Gitmek kazanç sağlamaz,
Giden hep kaybeden olur.
Ama zaten önceden kaybeden olmuşum,
Gitmesem de, benliğimi kaybetmişim…

Neye yarar ki yağmurun bir şiire mısra oluşu,
Ya da bitmeyen bir gecenin,
Bir buğulu cam,
Ve sadece yağmurun kol gezdiği bir sokak.
Âmâ bir güzelsin,
Keşke diyorum,
Kendi güzelliğini,
Benim gözlerimle görebilsen.
Artık görsen de fayda etmeyecek,
Çünkü aşağılık olmuşsun.
Neden bu kadar yazıyorum,
Bak! İşte yine cevapsız sorular…

Kızıl bir hava var,
Yağan yağmur,
Tazeliyor acılarımı,
Bedenim sendelemeye başlıyor,
Sanki beyaz bir örtü var üzerimde,
Uyuduğum uykudan uyanmak istiyorum,
Müsaade etmiyor acılarım bana,
Çığlık gibi hür olmak geliyor içimden,
Acaba bunlara izin vermeyen nedir?
Ruhunu hayallere adamış biri için.
Hakikat olan ne peki senin için?
Koca bir hiç mi..?