Uyanış Şiiri - Hayat Yolcusu

Gönül muhabbetti ermişşe son yarın dergahına
Ahir ateşine düşmüşse bu beden yolun hemen orta noktasında
Bir de sarmışsa ortalığı gam ve keder ümitsizliğe bulanırcasına
Ey nazlı kader! Söyle artık bana istikbalin neresi

Yoksa mazhar mı olacağım yeniden yazılardaki teşbihi beliğe
Yıkık dökük viraneye, rüzgarlara kapılıp duran o avareye
Peki ama, bir yetecek mi filmin bu son çeyreğini izlemeye
Stoklarda nama yazılı onlarca acı ve kederi çekmeye

Lazım gelmez mi şimdilerde muhtevatında sabır, ziyan ve gönül
Ancak o vakit aşarlar belki, yağı alınmış bu değirmeni çevirmeyi
Benliğin ve kudretin yeter, ideallerinden ayrılmadıkça
Ama nafile, kabul görmüyorki ecnebilerin nazarında

Zaman nehir olup akıp gitmekte, istikameti ömür
Ömür dediğin ise her geçen gün tükenmekte
Ve sabrettikçe açığa kavuşuyor tüm gerçekler
Lakin hepsi o acıyı yaşatan gönülden yana
Şimdi ise cevap buluyor tüm sorular peşi sıra
Ve haykırıyor hep bir ağızdan aynı sözü tek bir yürekle

Ulviyet bu, bağdaşmazmış yarı yolda kalan ademine
Hep içerde saklı kalır, bulaşmazmış dünya kirine
Sonunda zuhur etti bu nasihat ama sadece kendime
Ulaşacaksan birgün ebediyete,
Hakikatleri yaşayarak vargit o güzelim ulviyete