Üvey Ağabeylerime Şiiri - Namık Ant Benson

Vay ağabeylerim vay…
Dağ mı yıkıldı başıma,
Yoksa gök mü çöktü üstüme?
Bir kara haber geldi kapıma,
Ocak söndü, duman kesildi.

Üvey dediler size,
Kim dedi onu, gelsin görsün!
Acı üvey mi vurur insanın bağrına?
Yürek bilir ağabeyleri,
Kan değil, kader bağlar adamı adama.

Biriniz gitti,
Ardından öteki…
Üç ateş düştü bağrıma,
Üç mezar kazıldı içime.
Toprak doymadı mı size,
Niye bu kadar erken aldı?

Ocak şimdi sessiz,
Duvarlar konuşmaz oldu.
Kapı gıcırdar,
Ben irkilirim.
“Gelen var” diye bakarım,
Yok…
Yok ağabeyler…

Kim soracak halimi şimdi,
Kim “dik dur” diyecek?
Ben kime yaslanacağım,
Bu dünya kiminle dönecek?

Birinizin sesi kaldı rüzgârda,
Birinizin adı yağmurda,.
Bir diğerinizin hüznü toprakta.
Her geçen bulut
Sizi hatırlatır bana,
Her karanlık gece
Bir daha götürür.

Vay benim ağabeylerim…
Size doyamadım,
Sözünüz yarım kaldı.
Bir çay içimi kadar
Ömrünüz mü vardı bu dünyada?

Mezar taşınız soğuk şimdi,
Ama içim yanıyor hâlâ.
Toprak üstünüze serin,
Ama bana ateş oldu.

Anam ağladı,
Ben sustum.
Ama bilin ki ağabeyler,
Erkek ağlamaz dedikleri
Yalanmış.
İnsan içinden ağlarmış,
Geceler boyu…

Üvey değil kaderdendiniz,
Hiç olmadınız.
Hayatın bana bıraktığı
Karışık durum,
Erken giden ağabeylerdiniz.

Vay ağabeylerim vay…
Adınızı her andığımda
Bir ağıt düşer dilimden.
Bu ömür geçer belki,
Ama sizin gidişiniz
Geçmez…
Geçmez ağabeyler…

Ruhunuz şad olsun.

Bu ağıt
Size borcumdur.