Utanmayan veda Şiiri - Serdar Yusuf

Utanmayan Veda

Göğün hatırına
yağmuru uzak tut gözlerimden
Kar düşmesin saçlarıma
Sıcak baharın alnında
yer yutmasın gözlerimi
içimde kıvrılan sancılar var

Veda et yeter git
Ağlamak fayda etmez acıyan kalbe
Duygularım yanar
Kopan tomurcuk misali boynum
Damla damla sevgi akar

Metaforlar kaçar benden
Şiir susar
Akıl çekilir kenara
Yürek alevlere benzin döker ağlayarak
Söverim gelmişine geçmişine
Ne iyilik kalır ne günah

Son bakışını da al yanına
Belki başka ihanette lazım olur
Yıktığın şehre de bak
Gülerken hatırlarsın
Saçlarındam akar kokum
Biraz al yanına
Utanmam sende kalsın

Tutunduğum acılar koptu
Ellerde kırmızı izler
Pabucuna takılı bir yonca var
Yeşerirse unut yeter
Zaman kül oldu artık
Dirilmez bile

Arada kızıl kumlar ezildi
Sen yoluna ben yoluma
Zihnim feryat içinde kalbime sarıldı
Hıçkırıkların ruhuma her darbeyi vurdu
Ben kıyamet sandım
Utanmayan vedaymiş.