Utanır Susarım

Bahar sabahlarının sarı şafağı sökerken bu kentin üstünde,
Süzülür geceden kalma efkârı gönlümün,
Bulaşır günün ilk ışıklarına.
Uzanıp dokunurum yitik düşlerine insanların.

Uykudan uyanmadan bu şehir,
Ben boş sokaklara türküler söylerim
yaralı yürekleri avutmak için.

Dermanım yok dizimde,
fer tükenir gözümde.
Yine de insanım,
sızlar en derin yerinden vicdanım.

Yine de umutla bakarım gelen her güne,
acısı içinde saklı analar gibi,
elleri nasırlı babalar gibi
izlerim gizlice olan biteni,
mezarı kınalı evlatlar gibi.

Bahar sabahlarının sarı şafağı sökerken bu kentin üstünde,
Süzülür geceden kalma efkârı gönlümün,
Bulaşır günün ilk ışıklarına.

Utanır, susarım baktıkça
derman olamadığım
insan yaralarına.

Yine de…
Yine de aşkla, umutla, özlemle bakarım
doğan her terli güne.

Zöhre Eylem YILDIRIM/Ozan Firari21/05/2012/İzmir