Utandım Şiiri - Zeki Kaymakcı

Bir çocuk gördüm bugün gözleri görmüyormuş
Sabah kalkıp gözümü açtığımdan utandım
Baba evi terk etmiş arayıp sormuyormuş
Zor sandığım derdimden kaçtığımdan utandım

Tanıdığım bir dostun uğramıştım yanına
On üç yaşında kızı kıyıvermiş canına
Anladım kızmamalı bakmadan en sonuna
Her gece ah çekerek içtiğimden utandım

Sokakta yatan kadın bit toplarken saçından
Yüreği yanmış biri bahsederken göçünden
Oturduğum evimi onlarcası içinden
En güzeli bu diye seçtiğimden utandım

Yine üç şehit varmış haberlerde duyunca
Spiker adlarını birer birer sayınca
Yirmi yıl önce doktor baba oldun deyince
Mutluluktan havaya uçtuğumdan utandım

Kiminin kulağında bomba sesi çınlarken
Afrika açlık çekip inim inim inlerken
Anlattığım fıkrayı birkaç kişi dinlerken
Neşeyle kahkahalar saçtığımdan utandım

Bahçemdeki çiçekler aşk ile derilmeden
Huzur içinde yârin beline sarılmadan
Veysel gibi gam çekip kederden yorulmadan
Uzun ince bu yoldan geçtiğimden utandım

Bir ömür geldi geçti yanlışlıklar bitmeden
Türlü nimetlerinden biraz olsun tatmadan
Herkesi mutlu görüp huzur ile yatmadan
Bu dünyadan cahilce göçtüğümden utandım…