Üstüme Düşme Benim Şiiri - Madu Bellaa

ÜSTÜME DÜŞME BENİM

​​Ayrılık eşikten çıkıp gitmek değilmiş meğer,
Kadeh dibinde senin yokluğunu içmekmiş.
Yıkıldı hayaller enkazının altında kaldım...
Seninleyken sensizliğe mahkûm kalmakmış.

​Üstüme düşme benim, yangın içte yansın,
Kader vurmuş mührü, kadehime dert zehir dolsun...
Aşk dedikleri bir avuç közse şu yalan dünyada,
Bırak o köz, senin ruhsuz karanlığında sönsün
​
​Yollarım yokuş değil, yollarım uçurum,
Harcanmış ömür sustu, kesildi nefes...
Sevmesini bilemedin, bu canı hiçe saydın,
Ziyan oldu sevdam, kendi içime devrildim.
​
​Esen rüzgarlar alıp gitse yorgun ruhumu,
Ne senden iz kaldı bende, ne aşkın bir sonu.
Sessizliğim binlerce çığlığın mezarıdır,
Seni sevmek, göğsümde taşıdığım günahtır.
​
​Hatıran zehir gibi sızar, her gece uykum firari,
Mesele..senin gibi bir enkazın altında kalmakmış,
Müslüm Baba'nın dediği gibi, mesele ölmek değil,
Mezarım oldu bu sevda, her gün ölmek buymuş.
​
​Ateşten gömleği giydim, yandım sustum,
Dermanı yok dertlerin, sitemim arşa dayandı.
Ayrılığın soğuk yüzüne kefen mi biçeyim...
Kilitlendi kapılar dünya üstüme kapandı...
​
​Bir gün can çıkar bedenden gidersem,
Söküp at adımı kalbinden, git dünyamdan.
Kopsun aşkın bağı, bitsin bu ağır yara,
Gömüldük sevdaya, bittik işte yana yana...

​ MADU BELLAA....
25...01..2026...