BEN GÜLMEYİ UNUTTUM
Değme tabip kabuk tutmaz yarama
Hazan vurdu ben gülmeyi unuttum
Berbat gönlüm gördün iste kınama
Hayat yordu ben gülmeyi unuttum
Sonum geldi dertlerimi bilirim
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta