Ben İstanbul’um,ben zamanın en güzel kadını
Bende boğuldu krallar,aldım herkesin kanını…
Kapat gözlerini anne ben geliyorum
sana geliyorum,senin yüreğine
Konmaya hazır bir dal var orada
tam işte orada
sol omzunun altında
bir ev,bir dünya,
kimim ben
inanın çözmüş değilim
çözümde bile birşey görmüş değilim
ölümü hiç süzmüş değilim
bana şimdi sorma
bilmiyorum kimim ben.
Üşüyor kimliğim,
Üşüyor kalbim
Alabora olmuş bir teknenin kaptanıyım
Karadeniz'e salınmış bir rüzgar gibi
Tayfasız,balığı olmayan
Dalgalar gibi hırçın,kudurmuş...
Korkma sönmez bu akşamlar ben sönmedikçe
Yanar böyle hep,yanarda uzar gider
Bir şarkı tüttürür derinden
Diyardan diyara nal toplar..
Korkma sönmez gecelerin,
oku dedi oku
yaratan rabbinin adıyla
o yarattı
o insanı
bir kan pıhtısından
oku gözlerinin maviliğiyle
Öldü hayat
öldürdüm artık
İnceden bir sele teslim ettim
Eski,yıkık,dökük bir tarihe
Mezar duvarları olmayan
Cenazeleri hep taksitlere bölünmüş
Bir kadın kopardı beni sokaklarında memleketimin
Tamda yaklaşmışken kapısına tapınağın
Göğsümde nağmeler vardı sükunetiyle aşkın
Öğrendiğim en basit sözler solumalara gebeyken
Sordum: 'Neyim var ki benim? '
Yalnız ve uzlet saatlerinde ciğerimden başka
Ölsemde, ölü değildir aslında
Ruhum yüzyıllardır bilmem nerde ki
Mezarını bekleye dursun o vakit
Ölü değildir aslında kavimsiz gerçekliğime
Şerh düşünce bilgelerin köylerine
Adımın üstü çizildi senin yanında
Yüreğim tarumar,
ağzım kilitli
bedenim yangın yeri gibi
bedenim ölümsüz,dertli,kerderli...
yol haritam kayıp
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!