Umutsuzluğun Eşiğinde Şiiri - Hamit Atay

Umutsuzluğun Eşiğinde

Adım adım yürürüm karanlık sokaklarda,
Her köşe bir hatıra, her adım bir yük.
Yalnızlık sarar dört bir yanımı sessizce,
Umutsuzluğun eşiğinde dururum, titrek.

Gözlerim arar bir ışık, bir umut kırıntısı,
Ama bulutlar örter gökyüzünü bu gece.
Kalbim ağlar sessiz bir çığlıkla,
Ve ben beklerim, belki bir mucize gelir diye.

Zaman ağır akar, saatler durur sanki,
Geçmişin gölgesi düşer her adımın üzerine.
Bir tebessüm, bir dokunuş hayalini kurarım,
Ama yalnızlıkta yankılanır sadece içimde.

Umutsuzluğun eşiğinde bir deniz gibi dururum,
Dalgalara karşı direnir, ama yorgunum.
Her damla gözyaşı bir yük, her nefes sancı,
Ama yine de vazgeçmem, direnirim sessizce.

Ve bilirim, her karanlık gecenin sonunda,
Bir sabah doğar, bir ışık süzülür penceremden.
Umutsuzluğun eşiğinde bile, bir kıvılcım vardır,
Ve o kıvılcımla yeniden yürürüm hayata, yavaş yavaş.

Hamit Atay