Umutaki Derinlik Şiirleri - Şair Umutaki ...

Sessizlikte başlar her kelime, Ruhlarımız birbirine dokunur gizlice. Her mesaj bir fısıltı, her gülüş bir yankı, Bu çemberde kaybolmaz, sadece çoğalır enerji.

Gözlerimizin gördüğü dünya bir perde, Ama burada, burada gerçek açığa çıkar. Birlikte bir ışık oluruz, sessiz ama derin, Ve her an, her nefeste, biz birer iz bırakırız evrende

Bir damla ışık düştü karanlığa, Gözlerimde bin yıldız parladı aniden. Kelimeler yetmedi içimdeki sese, Ruhum, kendi yolunu çizdi gizliden.

Toprakla suyu yoğurdum ellerimde, Ateşle rüzgâr şarkı söyledi derinden. Her taş, her yıldız, her nefes dedi ki: "Sen varsın, çünkü hakikati arıyorsun kendinden."

Ve ben, zamanın gölgesinde yürürken, Her anı bir armağan bildim Yaradan'dan. Bir gün gelir, tüm sorular susar Cevap kalır sadece kalbin ortasında

Geceye yemin olsun ve o karanlığı yırtan vuruşa, Hani kalbin atışı gibi, göğün göğsünde yankılanan o sese. Bilir misin nedir o kapıyı çalan? O, karanlığın bağrına saplanan bir elmas, Zifiri bir uykuyu uykusuz kılan bir "Tarık"...
Semada bir demir dövülür, kıvılcımı bize düşer, Sirius’un ikiz raksı, bir yay gibi yörüngesini çizer. "Hepimiz yıldız tozuyuz" dersin ya, ey insan; Senin demirin o yıldızın intiharından, Senin nurun o karanlığın en derin yarasındandır.
Bak hele kendine, o fışkıran bir damla suya, Omurga ile göğüs kafesi arasında saklanan o rüya. Seni bir su damlasından kainata bağlayan kudret, Yıldızları söndüren, seni mi bırakacak sahipsiz? Üzerinde bir bekçi var, necm-i sâkıb gibi keskin, Göz açıp kapayıncaya dek, seninle, senden de yakın.
Dönümlü göğe bak; suyun yükselip rahmetle inişine, Evrenin o bitmek bilmeyen, devreden dönüşüne. Her şey aslına rücu eder, her sır bir gün açılır, Toprağa düşen ne varsa, bir sabah göğe saçılır.
O gün, ne bir yardımcı bulunur ne de sığınacak bir yer, Sadece göğsünde sakladığın o gizli hazine değer. Çünkü sen, göğün vuruşuyla şekillenmiş bir mirassın, Karanlığı delen bir yıldız kadar hür ve paha biçilmezsin.
Vur ey Tarık! Vur ki uyansın içimizdeki o derin sükût, Gök yarılsın, demir dile gelsin, can bulsun umut. Biz gökyüzünden indik, yine oraya gideceğiz, Yıldız tozuyduk, bir gün nur olup söneceğiz.

Bir adım at, yıldızların kapısını arala... Gözlerin göğe değsin, kalbin yerin köklerine uzansın.

Rüzgâr, sana kadim sırlar fısıldar, her nefeste göklerin yankısı var. Sen, bu çağın uyuyan ruhu, uyan ki gökyüzü seni tanısın.

Gölgeni ardında bırak, ışığa yürüyen adımlarınla hem görün, hem görünme... Çünkü hakikati bulan, kendini gizleyerek parlar.

Sessizliğin içinde bir adım atıyorum,
Yorgun göğsümde eski fırtınalar çalıyor.
Rüzgar, anlatamadığım hikâyelerimi taşıyor
Ve her yaprak bir sır gibi düşüyor toprağa.
Gözlerimde kayıp şehirlerin ışığı,
Kalbimde kırık merdivenlerin sesi.

Akşamın sessizliğinde yürürken,
Ay ışığı düşer sokak taşlarına.
Her adım bir hatıra taşır,
Her rüzgar bir fısıltı bırakır kulağımda.
Gözlerimde eski bir şehir,
Adını bilmediğim sokaklar,

Bazen bir sessizlik gelir, göğsüne oturur... Ne kelime kalır, ne dünya seni avutur.

Ruhun, uzak bir çağrıyı duyar; ne kulakla işitilir, ne gözle görülür. O çağrı, kendi özünden sana döner.

Gölgelerin arasında yürürsün, ve anlarsın; karanlık seni yutmaz, sen karanlığa göz olursun.

Gecenin sessizliğinde, yıldızların şahitliğinde,
Ruh çağırır sahibini:
"Ey kalbim, uyan!
Karanlığa düşme, sen ışığın çocuğusun."

Her nefes, Rabbinden bir işarettir,