Umut mahşere kaldı Şiiri - Ersoy Tümay

UMUT MAHŞERE KALDI

Zaman kıyama durdu, gökten keder yağıyor
Dermansız derde düştüm, yürek sessiz ağlıyor
Anlatılmaz br dilden, canım nasıl acıyor
Miadı doldu sabrın, umut mahşere kaldı

Hiçliğin döngüsünde, ümitlerim kırıldı
Matluluk bana yasak, huzur erken darıldı
Efkarlı yorgun ruhum, kefenime sarıldı
Miadı doldu sabrın, umut mahşere kaldı

Çaresizlik diz boyu, garip Ersoy ne yapsın
Gülüşüme aldanıp, görenler mutlu sansın
Dokunmayın ne olur, kalem'im sevgi yazsın
Miadı doldu sabrın, umut mahşere kaldı

Şaştım kaldım bu işe, nasıl bir yazgı böyle
Ruhsuz kalan bir beden , nefes alırmı söyle
Felek keder sunsa da, yaşıyorum kendimce
Miadı doldu sabrın, umut mahşere kaldı.

ERSOY TÜMAY 11.03.2026