Umut Şiiri - Yılmaz Uçar

Erkenden çıkıyorum evden.
Saat belki yedi buçuk,
Sekiz belki.
İnadına, bakmıyorum saatıma.
Bomboş sokaklarında dolaşıyorum mahallemin,
Elimde sigarayla.

Boyuna uzatıyorum yolumu,
Bir bakıyorum ki, istasyondayım.
Tren kayarak geliyor raylardan,
Ve insanlar,
Ve insancıklar,
Bekleşenler köşe başlarında,
duraklarında,
Gelip geçenler yanımdan.

İşi gücü var herkesin,
Benimse hiç.
Kalfasıyım boş gezenin,
Şiir üretiyorum boyuna.

Hiç ummadığım zamanda,
Görmek istediğim halde göremediğim,
Eski sevgilim geçiyor yanımdan.
Şaşırıyoruz ikimizde,
dargınız ya! ..

Tırnaklarımı avucuma batırıyorum.
Yakıyorum bir sigara daha! ..

YILMAZ UÇAR

DOYMADINIZ MI?

Dünya silahlanıyor habire, açlığı görmeden.
Sonucunu bilerek-bilmeyerek giriyor savaşa,
“belki kazanırım” diyerek.

Ne geçecek kimin eline,
Ve ne geçti bunca yıldır.
Birinci, İkinci Dünya Savaşı, alın örnek,
Milyonlarca ölü, yıkık bina, kan, barut.
Milyarlarca dul, yetim, aç çocuk…
Heeey savaş kundakçıları,
Doymadınız mı daha? ..

Bütün dünyayı parçalasanız da,
Düşman etseniz de ülkeleri birbirine.
Çocukları babasız bıraksanız da,
Ve alsanız da şu yoksulun ekmeğini elinden,
Bütün kötülükleri yapsanız da,
Nükleer savaş adına.
Ne geçti ki,
Şimdi ne geçecek,
Kötülükten başka elinize,
Sırtınızda varken şu kara gömlek! ..

YILMAZ UÇAR

KAHVELER

Kahveler dolar taşar,
İşsizlerle gün boyu.
Masalar kurulur,
Pişti, okey ve tavla için.
Oynanır habire günboyu.

Kiminin bir karış havada aklı.
Kimi otlakçı, kimi çıkarcı.
Kimi işsiz, kimi de tombalacı.
Çeşit çeşit insan girip çıkar günboyu.

Ne ev, eve benziyor artık.
Ne iş, işyerine.
Neylersin,
Kahveler mekân oldu nicelerimize! ..

YILMAZ UÇAR

HOCAYLA SÖYLEŞİ

-Rıfat Ilgaz’a
3.1.1984 Salı, 13.00
Avcılar’daki evinde –

Kapısından girer girmez,
Rıfat Ilgaz karşıladı beni.
Başımla selâm verip,
Eğildim öptüm elini.

“Geç içeri -dedi- çalışma odama,
İlk önce ama,
Dinleyelim ajans haberlerini…”

Konuştuk memleket üstüne,
Şiir üstüne.
“İlk önce sevmelisin insanları -dedi-
Yüreğinde damıtarak sevgini
Aktarmalısın kağıda.
Şiir -dedi- düşmeli halkın önüne…”
Verdi bana dirençli kalemini! ..