Umut Şiiri - Mustafa Karagoz

Soğuk ve karanlık zindandaymış gibi hapsoldum
Çıkamadım benliğinden, çıkamadım her hücrenden.
Unuttum kendimi ve herşeyimi
Hapsolduğum hergün aklıma kazıdım seni
Bin yıl geçsede unutamam ne seni ne de o temiz yüreğini

Sevgilide güzeli değil güzelliği görmeli
Zor zamanları birlikte aşmalı
Varın,yoğun ile tek vücut olmalı
Sen güzeli görmek istedin bense çirkinim
Çirkin olmak takdiri ilahiydi ne yapmalı

Umuda fakirin ekmeği dediler
Ben umudu sende tanıdım,
Tanıdıkçada zengin oldum
Benim ruhum senle ama sen yoksun
Sensiz bu gönül fakir olmuş zengin olmuş ne farkeder