Ümit Dünyası Şiiri - Hamit Atay

ÜMİT DÜNYASI

Bir sabah uyandım, umutla dolu,
Gökyüzü mavi, gönlümde solu,
Bir yandan yorgun, bir yandan deli,
Yine de yaşamak dedim — ne güzel şey belli.

Bir çiçek açmış yol kenarında,
Küçük ama inatçı, tıpkı biz insanlar,
Rüzgâr ne kadar sert esse de üstüne,
Köküyle tutunmuş hayata, sessizce.

Bir çocuk gülüyor, elinde uçurtma,
Gökyüzüne yazıyor düşlerini adım adım,
Belki yoksul, belki kimsesiz ama,
Gözlerinde ışık var, adı umudum.

Bir yaşlı bakıyor uzaklara dalgın,
Bir ömür geçmiş yorgun adımların ardından,
Ama o da bilir, her gece sabah olur,
Her karanlıkta bir yıldız doğar ansızın.

Düşerken bile kalkmayı öğrenir insan,
Kırılır kalbi ama küllenir zamanla,
Yine de bir dua eder sessizce:
“Belki yarın olur, belki bahar gelir bana…”

Bir köy var içimizde — çocuk kalmış bir yer,
Orada hiç bitmez sevdalar, dualar, dertler,
Her yağmurdan sonra gökkuşağı iner,
Her gözyaşı sonunda bir gül yeşerir yeter.

Kimi zaman düşeriz, kimi zaman yanarız,
Ama her seferinde yeniden başlarız,
Çünkü biliriz:
Bir umut vardır her yaranın içinde saklı,

Bir ışık yanar en karanlık gecede bile saklı.
Ümit dünyası işte, böyle bir yer,
Gidenle değil, kalanla değer,
Ve ben yine inandım bu sabah,

Bir gün her şey düzelecek, yeter ki…
İnsan umut etmeyi unutmasın.
Hamit Atay