Bir sonbahardır aşk
Kaybetmeye mahkum
Kazanılan tek şey hüzün
Dökülür yapraklar gibi
Aklın yüreğin
Düşersin ayaklar altına
Kalırsın yalnız bu ıssız ormanda
Bir güneş doğar senin için her akşam
Ona sarılarak uyanırsın
Belki diyerek her an
Boşalır günlerin boşa yaşanan
Yok olmaya mahkumsundur artık
O hüzünlü ümit darağacındır ölümü ısıtan
Kayıt Tarihi : 15.2.2005 03:06:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!