Kara kışın ortasında ayazın kararttığı esmer yüzler ısıtırdı gönülleri
Hayaller, her kar tanesi ile daha da derinlere gömülürken
Baharı hatırlatan tek şey oyuncağı kar olan doğunun toprak kokulu çocuklarıydı.
Toprak damlarda büyürken sinmişti bu koku tenlerine ve yüreklerine
Beyaz örtü kıskansada bu dostluğu toprak rengi rengine kokusu kokusuna benzeyen çıplak ayaklara ihanet etmezdi
Zemheri unutulmuş köylere yüzlere kayıp havası veriyordu
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!