Zamanın durduğu yerin misafirleriyiz biz
Akrep yelkovan takip etmiyor birbirini
Ne analar yetim bıraktı yavrularını
Ne babalar gördük kanattılar tırnaklarını
Ne hayatlar söndü gözümüzün önünde
Acı ile yoğurduk gözlerimizi ,ekranlar kilit
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta