Ufukta Bırakılan Şiiri - Yücel Özkü

UFKA BIRAKILAN
Vakit gelince gitmenin adıdır gün batımı,
Ömürden, gönülden, günden
Sessizce çekilen bir çizgi gibi.

Ne bir isyan kalır içinde
Ne de kalmak için tutunacak bir dal;
Işık bile bilir artık
Nerede sönmesi gerektiğini.

Akşam, içimize usulca iner,
Bir hatırayı katlayıp koyar gibi kalbe.
Eksilmek öğrenilir o saatlerde,
Azalmanın da bir vakarı olduğunu.

Bir gün biz de ineriz kendi ufkumuza,
Adımızı rüzgâra emanet edip,
Bir iz bile bırakmadan çekiliriz.

Ve belki kimse fark etmez,
Ama içimizde koca bir gün batar
Gönlümüzden,
Ömrümüzden,
Bizden.

Yücel ÖZKÜ
17 Mart 2026/16:45