Uçuştayım Şiiri - Hamit Atay

Uçuştayım
Soruyorlar bu aralar,
“Ne oldu sana, niye böyle uçuştasın?”
Cevap veriyorum kahkahalarla:
“Kanatlarım kısaydı eskiden,
Biraz uzattım da,
Şimdi gökyüzünde serbest uçuş yapıyorum!”
Öyle çok biriktirmişim ki içimde,
Ne kalem dayanıyor, ne sözler bitiyor.
Yazdıkça yazasım geliyor,
Sanki freni patlamış bir araba gibiyim…
Dur desem de durmuyor,
Virajı dönsem devrilmiyor,
Kelimelerim sağa sola savruluyor.
Bir gün deftere bakıyorum,
Çizgiler pist olmuş, kelimeler uçak.
Ben kaptan pilotum ama
Anons yapmayı unutmuşum:
“Sevgili yolcularımız, bu şiir yolculuğu biraz sarsıntılı geçecek,
Ama korkmayın, kalemimizde yeterince yakıt var.”
Komşular sesimi duyunca soruyor:
“Yahu bu sesler neyin nesi?”
Ben de diyorum:
“Kalem drift atıyor defterin üzerinde,
Mürekkep yanıyor, duman şiirden çıkıyor!”
Eskiden akşamları çay içerdim,
Şimdi dize içiyorum.
Eskiden radyoyu açardım,
Şimdi kendi içimde FM yayını yapıyorum:
“Bugünkü şarkımız: Freni patlamış mısralar.”
Kısacası dostlar,
Ne oldu diye soranlara şunu söylüyorum:
Ben kendimi servise götürmedim,
Direksiyon bendeydi,
Yolu da kendim çizdim.
Şimdi hız limitini kaldırdım,
Şiir radarına yakalansam da ceza yemem,
Çünkü ben cezaları da kafiyelerle ödüyorum!
Kimse tutmasın beni,
Çünkü uçuş serbest,
Şiir pistindeyim,
Ve daha yeni kalkış yaptım…
Hamit Atay