Uçurum ve gece Şiiri - Gece Gözlüm

​Uçurum gibiydi gözleri;
Baksam düşerdim,
Sevsem... Derinliğinde kaybolurdum.
​O bakmadı,
Ben düşmedim.
Yenildim sadece;
Uzaklardan sevmenin o yetim çaresizliğine.
​Bir adım sonrası sonsuzluktu,
Bir adım gerisi kendimden eksilmek.
Adını içimde sakladım;
Kimse duymasın diye değil,
Sen hiç duymadığın için...
​Gözleri geceydi;
Ben o gecede sabahı bekleyen,
İsimsiz, yorgun bir yıldız.
Kaymadım göğünden hiç,
Zaten hiç senin göğün de olmadım.
​Sevmek; düşmek değildir bazen,
Düşememektir...
Ellerini tutamadan,
Avuçlarının kor ateşlerde yanmasıdır.
​O bakmadı,
Ben düşmedim...
Ama bil ki sevdiğim;
İnsan en çok bakılmadığı o boşlukta
Paramparça olur.
​Sessizliğinde dağıldım,
Adını andığım her gece biraz daha eksildim.
Sen bilmedin...
Bilseydin değişir miydi?
Uçurum, kendine düşeni tutmaz;
Sadece biraz daha derinleşir.
​Bakışını ibadet bildim,
Sessizliğini ise kader...
Yaklaşamadım yanına;
Mesafelerden değil,
Yüreğindeki o yabancılık korkuttu beni.
​Bir gülüşün vardı hani,
Ölüyü hayata döndüren...
Bana hiç uğramadı.
Şimdi anlıyorum;
Bazı aşklar yaşanmak için değil,
İnsanın içinde büyüyüp
Sessizce ölmek içinmiş.
​Ve ben,
Senin bakmadığın o karanlıkta,
Hâlâ düşüyorum içimdeki boşluğa...
Hiç ulaşamadığım o uçuruma.