Çocukluğum kaldı o tepede,
Bir uçurtma ipinde asılı,
Rüzgârda savrulan bez değil,
Günlerim ipe sarılı.
Annem seslenirdi arkadan,
"Akşam oldu, in artık" diye,
Ben gökyüzüne emanet ederdim,
Bütün hayallerimi ipe.
Şimdi gök aynı gök değil,
Rüzgâr aynı esmiyor,
O ip elimde değil artık,
Uçurtmam geri gelmiyor.
Bir koşuversem, bir tutsam,
Döner miyim o yazlara?
İpini değil, zamanın
Çeksem avuçlarıma.
Kayıt Tarihi : 26.10.2026 13:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!