Uçsuzca Şiiri - Mihriban Sena Kartal

En umutsuz anımda kapı çalar,
sen gelirsin — ellerinde çiçekler.

Bir bakarsın
kara bulutlar dağılır etrafımdan,
boynuna atlarım
doyasıya.

Seninle gülerim,
seninle ağlarım.
Seni evim yaparım—
ikimize ait, boş bir ev.

Ait olduğum yer
sevgilimin yanı.

Ellerini ver bana,
koşalım uçsuzca.
Evimizde çiçekler olsun,
sen koltukta uyuyakalınca
ben sana bakarak şiirler yazayım.

Yeni şehirler keşfedelim,
denizlerde kaybolalım.
Arabada bağırarak şarkılar söyleyelim,
hiç bilmediğimiz yemekleri yapalım.

Güneş kıskansın ışığımızı.
En dağınık hâlimle severim seni.

İyi hâlim sana kalsın,
gülüşüm de.
Ben sana yenileyim.

Seninle var olayım,
sana ruhumu vereyim.
Bir sözünle dünya durur,
istersen karanlığı aydınlığa çeviririm.

Aşk en çok
sana ve bana yakışır.
Seni sevmek de
en çok bana.

Gerisi suskunluk olsun—
bize yeten
bu dünyadır.