Üç Fidan Şiiri - Nedim Çekin

Üç fidan idiler
Toprağa erken düşen
Yusuf,
Deniz,
Hüseyin

Üç kardeş
Üç yoldaş
Üç arkadaş
Aynı göğe bakıp
Aynı yola çıkan

Gençtiler ama yürekleri bir halkın yükünü taşıyacak kadar büyüktü
Sözleri cesur suskunlukları bile başkaldırıydı
Türkü oldular
Rüzgâr aldı adlarını
Dillere doladı
Dağlara bıraktı
Meydanlara savurdu

Birer candılar
Bir can kadar kırılgan
Bir can kadar gerçek
Toprağa düştüler
Binlere çoğaldılar

Hak adına yürüdüler
Hukuk adına direndiler
Özgürlük adına göğüslerini siper ettiler karanlığa
İp değil
Korku asıldı o gün
Onlar
Boyun eğmediler
Halk için
Barış için
Özgürlük için

Son nefeslerine kadar ayakta kaldılar
Toprağa düştüler
Ama çürümeyi bilmediler
Kardeşliği filizlendirdiler
Dayanışmayı büyüttüler

Bugün bir çocuğun umutlu bakışında
Bir işçinin nasırlı elinde
Bir gencin haykırışında
Üç fidan yeniden yeşerir

Çünkü onlar ölümü değil
Yarını seçtiler
Umut
Ve yarın
Onların adını taşıyor