U/mutluluklar Şiiri - Umutlu Günler

Hem kurban edilen hem kurban olunan teslim bayrağının,
Kenarından yırtılmış umut bezinde can çekişmekte ömrüm.

Sarıldığım demir parmaklıkların,
Ellerime sinen küflü kokusunu silmekte,
Bazen de umudum.

Acının üzerine yürümekte kabadayı gururum,
Çivi çiviyi söker bilgisi ile delik deşik olan ruhumun,
Açılan yarasından nefes almakta umudum.

Gidip gelme, sonra da ellerim boş dönme de,
Boşlukta yeniden doğma umudun da belki de
U/mutsuzluğum.

Hayal ile gerçeğin haddini bildirip yerini bildirmeden önce,
Bir olup ya da bir ben olup,
Umudu, kendime tozumuşluğum.

Sensizliğe giden yolda ben sana mecrubum.
Bütünlemelerdeyim, senli yarım kalanımla sensiz kalanımı,
Başarmak, benim şahsi onurum.

Ya tek ya çok,
Ne mi, azdan az gider çoktan çok.
Ya hep ya hiç,
Öyle mi, beşikte büyüttüğüm umudum hep hiç.
Hep bir umut, ortası yok..