Tutmuş Gibiydin Şiiri - Andelip Mehmet

Gönülsüz bir yâre ederken vedâ,
Zalimin elini tutmuş gibiydin!
Ne yüzünde nur var, ne sözde edâ,
Soğuk kışta buzu, yutmuş gibiydin!

Bakışı yalanla her an süslenir,
Yanağında gül var, gözü ıslanır,
Sevdası yalandan, kinden beslenir,
Boş tarlaya tohum atmış gibiydin!

Ne vefası vardır, ne dost bir yüzü,
Süslü laflar ile gizlidir sözü,
Bu dert yaktı seni, savurdu közü,
Zulmetin tadını tatmış gibiydin!

Her sabah küfürle açar ağzını,
İncitir dilinde sevda sazını,
Hep çektikçe ömrün yitik nazını
Yıkık köprülerden gitmiş gibiydin!

Sabır deyip umut ektin her güne,
Bu kervandan çile kaldı gönlüne
Sevda deyip düştün kendi önüne
Çamur deryasına batmış gibiydin!

...andelip...