Turuncu Şiiri - Sadece Biri

Portakal ağaçları ile dolu kokulu bir bahçeye benzerdi yüzün,

Güneş turuncuya çalarken akşamüstlerinde

İçime usul usul düşen bir serinlik gibi.

Bir dal hafifçe kıpırdasa sen konuşmuş sanırdım,

Rüzgâr esmiyor da

Adımı fısıldıyorsun gibi gelirdi.

Çiçek zamanı bembeyaz umutlar açardı içimde,

Meyve zamanı sabır,

Kabuklarında saklı tatlı bir bekleyiş.

Sesin değince karanlık yerlere

Gece bile biraz aydınlanırdı,

Yorgun kalbim toprağa basmış çıplak ayak gibi

Güvende hissederdi kendini.

Şimdi uzaktan bir mevsim gibi hatırlıyorum seni,

Bahçe yerinde duruyor belki

Ama kokusu eksik…

Yine de bil ki,

Bir yerde portakal çiçeği açtığında

İçimde hâlâ senin sesin dolaşır,

Turuncu bir akşamın kalbinde

Yavaşça, incitmeden.