Turna İğnesi Şiiri - Adnan Berk Şahin

Geceyi yaran bir ince ses var:
sanki gökyüzünün en karanlık yerinde
bir turna kanadını katlıyor.
Kimse görmüyor,
ama ben o katlanışın acısını duyuyorum.

Turna iğnesi derlerdi eskiden;
gözle görülmeyen,
yalnızca içeriden geçen bir sızı.
Bir uçtan girer,
diğer uçtan çıkmadan içerde döner dururmuş—
iz bırakmayan bir yara gibi.

Bende de bir şey delinmiş olmalı.
Adını bilmiyorum,
belki kalbin eskimiş bir kıvrımı,
belki de yıllardır söyleyemediğim bir cümlenin
tam ortasında duran boşluk.

Gece uzadıkça
turna daha dar bir halka çiziyor göğsümde.
Her dönüşünde bir parçam eksiliyor,
ama eksildikçe tuhaf bir ferahlık da geliyor:
sanki içimdeki karanlık odalar
ilk kez havalanıyor.

Belki de turna iğnesi dediğim şey
bir yarayı değil,
o yaranın nihayet kabul edilişini işaret ediyor.

Ve ben,
kimse duymasa da biliyorum:
Gökyüzünde o kanat kırıldığında
yeryüzünde bir insan biraz olsun
hafifliyor.