Türk Kürt Kardeşliği Şiiri - İbrahim Küç ...

KARDEŞLİK UZAKTA KOLAY, YAKINDA ZOR
Kardeşlik kelimesini çok seviyoruz.
Ama genellikle uzakta seviyoruz.
Haritada parmağımızı koyduğumuz, adını bile zor telaffuz ettiğimiz ülkelerde kardeşlik daha kolay. Çünkü bedeli yok. Çünkü yüzleşme gerektirmiyor.
Aynı ülkede, aynı şehirde, aynı mahallede yaşadığımız insanlara gelince iş değişiyor. Yıllardır aynı toprağı paylaştığımız Kürtlere “kardeşim” demek nedense ağır geliyor. Çünkü yakınlık, sorumluluk ister. Çünkü kardeşlik sadece slogan değil, tahammül işidir.
Bu toprakların tarihi birlikte yazıldı. Cephede yan yana öldük, barışta yan yana yaşadık. Aynı yoksulluğu paylaştık, aynı devletin yükünü taşıdık. Türk de bu ülkenin sahibidir, Kürt de. Biri fazlalık, diğeri misafir değil.
Ama yıllar içinde birbirimizi dinlemek yerine susturmayı seçtik. Anlamak yerine etiketledik. Her itirazı tehdit, her yarayı bahane saydık. Sonra da “neden olmuyor” diye sorduk.
En büyük çelişkimiz şu:
Dışarıya karşı hoşgörülü, içeride sertiz.
Yabancıya karşı nazik, kardeşe karşı kırıcıyız.
Elin gavuruna gösterdiğimiz sabrı, kendi insanımıza çok görüyoruz.
Kardeşlik, sadece zor günlerde hatırlanan bir kelime değildir. Kardeşlik, rahatsız olduğunda bile vazgeçmemektir. Birlikte yaşamayı sadece sevinçte değil, gerilimde de sürdürebilmektir.
Bu ülkede Türk, Kürt’ü yok sayarak huzur bulamaz. Kürt de Türk’ü dışlayarak özgürleşemez. Ayrılık kimseye kazanç getirmedi, getirmez.
Artık büyük laflar değil, küçük adımlar zamanı. Daha az bağırmak, daha çok dinlemek. Daha az suçlamak, daha çok yüzleşmek. Çünkü bu mesele hamasetle değil, samimiyetle çözülür.
Kardeşlik, uzakta romantik;
yakında zahmetlidir.
Ama gerçek olan da budur.
Ve şu gerçeği kabul etmeden yol alamayız:
Bu ülkede birlikte yaşamaktan başka
gerçekçi bir seçenek yok.

Uzman Atifhica