Turhal’ın Sofrası Şiiri - Sadık Kocabaş

Turhal’ın Sofrası
Bağların bağından, yaprak derilir
Tencere başına, postlar serilir
İncecik sarınca, sırlar verilir
Tadına doyumsuz, baldır Turhal'da.

Keşkeği döverken, kollar yorulur
Kıvamı tutunca, sofralar kurulur
Erenler ceminde, sular durulur
Pişince lezzeti, haldir Turhal'da.

Cevizli çöreğin, kokusu yayar
Zengini fakiri, aynıyı sayar
Gönül sofrasına, vermeli ayar
Muhabbet tadında, dildir Turhal'da.

Tokat kebabıdır, tacı başların
Patlıcan, domates, süsü taşların
Emeği gizlidir, çatık kaşların
Bereket saçılan, eldir Turhal'da.

Madımak toplayan, gelinler nazlı
Kuşburnu ezmesi, hem kışlı yazlı
Sözümüz sazdadır, dertliyiz nazlı
Hakka giden doğru, yoldur Turhal'da.

Sofraya oturmaz, haramı yiyen
Edeple harcıdır, "eyvallah" diyen
Ceketi sırtına, Kalemsiz Şair giyen
Gönülden gönüle, seldir Turhal'da.