Sen severken,ben sevmezdim
Şimdi ben severim,sen sevmezsin
Sevmelerimiz yalandı
Sen gülerken,ben ağlardım
Şimdi ben gülerim,sen ağlarsın
Gecenin tam üçünde
bir düş kurarım geceye
sabahlara inat sen diye
Hep gece olsa,hiç sabah olmasa
hatta zaman dursa,sen bana kalsan
Sen Aralık ayazında açan bir çiçeksin
Doğuşunla hüzünlendi çiçek bahçelerim
İsmin saklı kalmış buselerde
Her sabah doğan güneş şahit olsun neşene...
Bir başka olur insan seni görünce
Tutamadım ellerini
Saramadım bedenini
Bakamadım gül yüzüne
Nereden buldum seni
Tersine yolum düştü
Sen olmalıydın mesela
İstanbul gibi
sevmeliydim seni
huzur sen olmalıydın
görmek vardı seni sevmek,yaşamak
Gözlerinden ele veriyorsun
Yine bir baska bakıyorsun
Sen şiir gözlü sevgilim
Yine ne yaptım ki,ne diyorsun
Neden hergün benimlesin
Vurulmuşum gecenin karanlık soğukunda
Atılmışım kör bir kuyuya
Sarhoşum,sarhoşluğum geçmedi hala
Bu sarhoşluk mu, bir başka
Bir kuğu gibi zarif,su gibi berraksın
Dalından koparılmış bir gül goncasın
Yakıpta erittin beni baş tacımsın
-İçimde bir umut var adını koyamadığım
-Sevde bitsin içimdeki yangınım
Sen farkında olduğunda birsey eksik kalacak
Baktığın her yerde parçalanmış izler olucak
Bir daha isteyeceksin hayattan
Bulamayacaksın eski tadından
Şimdi ben bilinmez diyarlarında kaybettiğin benliğimde
sen çıkış kapısından bakıyorsun kaybettiğin benliğime
türküler söylenir kalbimin kuzeydoğusunda
bir horon tepilir
bizi çalar tulumlar
biz diye oynanır tüm halaylar
bizden söylenir
mutluluk türküleri
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!