Tülay İçen Şiirleri - Şair Tülay İçen

Yeşeren toprak al kanlara bürünürse,
Karanfiller dalarında soluyorsa.
Ben üşüyorum Mayısın sıcaklığında..
Bir türkü olsa dilimde,
Denizlerin,inananların türküsü,
Ulaşların,Mahirlerin,dallarından koparılan,

Sorsalar son nefesimde son arzumu
Yine mavi düşlerimde olmak isterdim.
Kurulan dar ağacına bile giderken.
Seninle paylaştığım düşleri geri isterdim.

Maviydi düşlerim,

İstanbulun arnavut kaldırımları,
Geri ver..! giden gençlik yıllarımı,
Geri ver! O çocukluk yıllarımı,
Geri ver.! !

İstanbul sokakları, İstanbul sahilleri,

Gidersem bir gün bu hayattan,
Sebebim sensin.
Hayatın anlamını bilmeden,
Baharı görmeden gidersem,
Sebebim sensin.
Şehrin ışıkları yandığında

Toprak çatlamış susuzluktan.
Bak işte.!
Damla damla dökülüyor.
Yağmur.
Gider susuzluğunu.........
Ya ben.!

Görmesini bilirsek güneş doğacak,
Mazlumlun sefaleti son bulacak,
Ne şandır nede şöhret bana kalacak
Dosta beni anladığı için teşekkürler..

Yurdumun üstüne çökmüş karabulut,

Yine geldi hazan mevsimi,yaprak dökümü.
Bastım yine yüreğime kan güllerimi,
Eylülün ne başını bilirim, nede sonunu,
Kara Eylül, Hazanım Eylül........

Gecenin karanlığında sabahı beklerken,

Gel bu gece sevdiğim,yüreğimin enginliğine dal..
Derdi kederi suyun hırçın akışına sal.
Sırça köşküm viran oldu sen yüreğimde kal.
Sensizliğine mahkum etme sevdiğim gel...

Puşt olmuş zaman ağır,ağır akıyor.
Her gün biraz daha kurşun ağırlığıyla....
Kahpelikler diz boyu, sevgiler yok olmuş,
Gelecek elbet, o gün gelecek..!

Gözler yabancı olmuş,el gibi bakıyor,

Gülümsüyor Güneş penceremden içeriye,
Isıtmak istercesine buz tutmuş bedeni..
Vuruyor dalgalar ufalarcasına kayalara,
Hırcın, asi bir rüzgar gibi...

Geceler alev almış,