Tufan Şiiri - Can Güngöray

Son sözler akılda kalırmış şaşmamalı,
Gitmeden edilen kelimeler mi kalmalı
Ölmek acizlik diyoruz da nedir süsü şu cihanın
Hiç oldu mu yüreğin sızlamadan uykuya daldığın
Kiminin celladı bir bakış olurken
Kimininki kör ucu oluyor bir bıçağın.
Nefes almak ilk yaptığı şeyken şu sübyanın
Nasıl bir zehre dönüşüyor yaşadıkça yılların,
Konuştum susturuldum, sustukça boğuldum
Kıymeti var mıydı senin için, sebebi olduğun yaşların.
Bir kim ki yokken en derin muhabbette
Nasıl yok olur hiç var olmamışken kıymette
Ölüm acizlik diyoruz ya hatta korkaklık
Hiç yaşamamış biri için korku nedir ki hakikatte.
Sadece aşk ateşi mi yakar insanı şu günde gecede
Hesabı sorulunca ne der kul ruz-i mahşerde
İsyan mıdır reva olan yaradan rabbe:
Ya rab madem nasip etmedin o huzuru şu kalbe
O zaman neden gayrı komadın beni o felakete
Her gün bir öldüm koptu içimde kıyamet
O bakış ki zümrütten parlak, dedi kıyam et
Bin ölürken bir dirildim şu aşk ile derin lahten
Benim sınavım ahiretten evvel neden şimdiden
Kavuşmak sadece rüyada mı nasipti
Hoş, ki o da kabustan beterdi
Öyle bir alevdi ki tek taraflı yanıp bittiğim
Bir tufan da bana haktı Nuh’tan da azim.