İçimde bir dünya güneş çok uzakta, ay karanlık..
Yokluğun zemheri, ben çıplak ve kimsesiz
yıkık dökük bir kentin duvarlarına gömüyorum bakışlarımı;
deniz çok uzakta,
yakamoz kararsız bir çizgi..
Korkutuyor ıssızlık..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta