Toz Bulutu Şiiri - Güven Tekin

​Herkes yalan dolan, düzen içinde,
Bu iyi dediğim, gezer peşinde.
Maskeler düşüyor, menfaatinde,
İçim hiçbir şeyi, almıyor artık.

​O kadar yorgunum, kırıldı dalım,
Dokunsalar çöker, bitmiş bu halim.
Ağlarım hıçkırıp, kalmaz mecalim,
Kimse susturamaz, doluyor artık.

​Neden ben diyerek, daldım derine,
Cevap bulamadım, dertler yerine.
Hep bana mı denk geldi, sordum yarına,
Kaderim böyledir, soluyor artık.

​İsyan etmem asla, Yüce Mevla’ya,
Layık görmem kendimi, bu ezaya.
Haketmedim bunu, geldim hizaya,
Gözümün yaşları, damlıyor artık.

​Beni benden fazla, sevenler azdır,
Biri sadık eşim, gerisi sazdır.
Birkaç dostum vardır, gerisi kıştır,
Yüreğim gerçeği, anlıyor artık.

​Gerisi sadece, bir toz bulutu,
Ne bir ışık verir, ne de umudu.
Varlığı yokluğu, belirsiz kutu,
Ruhum bu sevgiyi, eliyor artık.

​Sırtımdan vuranlar, dostum dedikler,
Çıkarı bitince, çekip gittiler.
Ömrümün bağından, gülü yerdiler,
Gönlüm kapısını, kilitler artık.

​Güvenmek ne zormuş, yalan dünyada,
Herkes bir rol kapmış, sahte rüyada.
Doğruluk kalmamış, ne de haya da,
Zaman her maskeyi, diliyor artık.

​Yoruldum dünyanın, sahte yüzünden,
Bıktım insanların, zehir sözünden.
Yürüdüm hayatın, ateş közünden,
Sabrım yavaş yavaş, ölüyor artık.

​Yine de şükür ki, tutan elim var,
Evimde huzurum, tatlı dilim var.
Tozu rüzgar alsın, benim gülüm var,
Kalbim hakkı olanı, diliyor artık.