Toprak uyanırsa Şiiri - Mehmet Emin Gülicem

Toprak uyanır da ekin verirse bir gün,
Başakların boyun büktüğü yerde bekle beni.
Heybemin dibinde kalmış ziyan kokan sızıyla,
Kırağı tutmuş gözlerimi avuçlayıp geliyorum.
Yorgun, durgun, darmadağınım;
Bilinmez hangi sokağa düşer yarınım.
Bozkır ayazında kavak dibinde
Kemiklerime yürüyen ince sızıyla
Yırtık mektupları düğümlüyorum.
Eprimiş günler, ilmeği kaçmış kazak gibi,
Yama tutmuyor ömrüm,
Boynumda muskası kayıp bir yetim telaşı,
Herkes unutuyor ben hatırlıyorum.
Burcu burcu tüterse bir yerde reyhanlar,
Uğurlu dağlarına beni de çağır.
Çatlamış toprağın avuçlarından
Sandık lekeli kilimlere türküler seriyorum.
Göçen kuşların ardından üşüyerek,
Tel örgülere takılmış heveslerimle
Mevsimler kuruyor…
Düşen her yaprak, seni bana soruyor...

Mehmet Emin Gülicem