Toprak Şiiri - Necip Emrah Aşıkoğlu

Toprağın suya doyumsuzluğu gibi
sevmek istiyorum seni,
çatlaklarında umut biriktiren
bir bekleyiş gibi.

Ormanların yağmura suskun özlemiyle,
düşünce göğe ilk damla,
titreyişinde yaprakların
ahenkli bir dans gibi
girmek istiyorum kalbine.

Bir annenin bakışında saklı saflıkla,
adı konmamış,
karşılıksız,
sınırı olmayan bir özlemle
yaşamak istiyorum seni.

Hiç’te kaybolarak Aşk’ta,
Mevlânâ’nın fısıldadığı gibi,
berraklığını suya ödünç veren
bir yansıma olmak istiyorum.

Bir çocuğun gülüşünde durmak gibi,
dünyanın bütün ağırlığını unutarak,
dünyama düş istiyorum seni;
ne fazla ol,
ne eksik,
sadece ol.