Toprak Şiiri - Ahmet Ekici

TOPRAK

Ben kendimi insan sandım
Meğerse ben toprak mışım
Rüzgar vurunca savruldum
Kuru gazel yaprak mışım

Çok çalıştım elimde yok
Çok konuştum dilimde yok
Ektim biçtim gülüm de yok
Ben kendime çırak mışım

Kader kurmuş bir Cendere
Kurudu Çağlayan dere
Akıp gitmişim boş yere
Irmak değil bir ark mışım

Gururlandım havalandım
Mesken tuttum yuvalandım
Verimli bir toprak sandım
Ot bitmez bir çorak mışım

Ne bekledim neye düştüm
Sandım ki ilimde piştim
Çok hızlıca gelip geçtim
Kar da kayan kızakmışım

Gönülleri yapamadım
Kısmetimi kapamadım
Ermiş eli öpemedim
Ben ahmet den uzakmışım.