Teras Şiiri - Carmen Carmen

Evren, yüreğim, gökyüzüm, ciğerlerim
Beklerim demiştin ya, ölümüne 2 uyku kala,
Tanrı çoktan almıştı yanına seni,
Gözlerin ağır ağır kapanırken, bana son bir şey söylemeni istemiştim
Şimdi istemiyorum, ne seni görmek, ne senden kalanları hissetmek
Bu acıyla kavruluyorum ne zamandır,
Aklımda her zerren korkma
Hiç söndürmediğin mumların kokusu, burnumda,
resmen dalga geçiyor benimle, küçük düşürüyor,
bu evren yine bildiğini okuyordu!
Ben terk edeli çok oldu şehri,
Kapıdan girdiğim an gördüğüm sandığımız yuttu beni,
hapsetti hayat
inanır mısın
Çocuklar bile mutlu etmiyor beni artık,
Ne yalan söyleyeyim neşeleri, kahkahaları tırmalıyor kulaklarımı
Bitki susuz yaşayamaz, az kaldı sevgilim
Tanrı beni sana bağışlasın
geliyorum, kendime tuzaklar kurdum
Ellerimle diktim kalbimi,
Kanla yıkandım,
Biraz özledim seni